Između autoriteta i partijskih interesa: slučaj Mirsad Nurković

Političke partije u Crnoj Gori, bez obzira na ideološki predznak, često dijele istu sudbinu: u trenutku kada pojedinac izraste iznad prosjeka, počinje tiha borba za njegovo disciplinovanje ili uklanjanje.

Prema tvrdnjama koje se sve češće mogu čuti, ovaj obrazac danas je prepoznatljiv i unutar Bošnjačke stranke (BS), gdje se sve češće pominje ime Mirsada Nurkovića, potpredsjednika Skupštine Crne Gore i predsjednika Opštinskog odbora BS Rožaje.

Biografija kao prednost – ili problem?

Nurković važi za jednog od rijetkih funkcionera u Bošnjačkoj stranci koji u politiku nije ušao bez biografije. Ekonomista po struci, sa više od dvije decenije radnog iskustva u realnom i javnom sektoru, bivši direktor banke, savjetnik potpredsjednika Vlade i rukovodilac državnih institucija, stekao je širok uvid u političke procese i institucionalno funkcionisanje države.

Upravo ta vrsta političke samosvijesti često postaje problem u partijama koje se sve više oslanjaju na lojalnost, a sve manje na kompetenciju.

„Šaptačka kampanja“ i unutrašnji sukobi

Prema navodima iz stranačkih krugova, već neko vrijeme unutar BS vodi se svojevrsna „šaptačka kampanja“ usmjerena na diskreditaciju Nurkovićevog autoriteta, znanja i uticaja. Takve kampanje rijetko su ideološke — one su prije svega interesne.

Sociološki gledano, riječ je o klasičnom sukobu između meritokratskog i klijentelističkog modela funkcionisanja unutar partije.

Rožaje kao političko središte

Mirsad Nurković potiče iz ugledne i poštene porodice koja je Rožajama dala niz intelektualaca i aktera društveno-političkog života. Od trenutka njegovog aktivnijeg angažmana u Bošnjačkoj stranci, a posebno nakon stupanja na visoku parlamentarnu funkciju, njegova popularnost među građanima Rožaja bilježi konstantan rast.

Njegove skupštinske diskusije, naročito u odborima za ekonomiju, finansije i budžet, u javnosti su prepoznate kao argumentovane, sadržajne i oslobođene populizma — što je rijetkost u savremenom političkom diskursu.

I upravo tu nastaje problem.

Pozitivna lična percepcija, obrazovanje i iskustvo, umjesto da budu kapital stranke, postaju prijetnja partijskim strukturama koje su do funkcija došle bez jasnog profesionalnog ili društvenog legitimiteta. U takvom ambijentu, kako tvrde upućeni, Nurković se sve češće marginalizuje čak i na protokolarnim događajima stranke — što je simbolična, ali vrlo jasna poruka.

Kontrola terena i strah od rezultata

Posebnu težinu ovom slučaju daje činjenica da je Nurković predsjednik Opštinskog odbora BS Rožaje, koji se smatra najjačim odborom u državi i okosnicom ukupne baze Bošnjačke stranke.

Kontrola Rožaja, u političkom smislu, znači kontrolu terena, članstva i izborne mašinerije. Otuda ne čudi što se kao mogući uzroci stigmatizacije pominju dvije ključne tačke:
– novi mandat na čelu opštinskog odbora
– potencijalna kandidatura za predsjednika Opštine Rožaje

Pitanje koje prevazilazi jedno ime

U sociološkom smislu, slučaj Mirsada Nurkovića prevazilazi lični ili lokalni okvir. On otvara ključno pitanje:
da li političke partije u Crnoj Gori žele snažne, autonomne i obrazovane kadrove — ili poslušne izvršioce tuđih interesa?

Ako se potvrdi da se autoritet i znanje sistematski potiskuju zarad uskih partijskih krugova, onda problem nije u Nurkoviću.
Problem je u stranci — i u modelu njenog funkcionisanja.

Zaključak

Na kraju, ostaje pitanje koje prevazilazi jednu partiju i jedno ime:
da li će politički sistem nastaviti da proizvodi „potrošne kadrove“ ili će dozvoliti da se afirmišu oni čiji legitimitet dolazi iz rada, znanja i povjerenja građana.

Od odgovora na to pitanje ne zavisi samo sudbina Mirsada Nurkovića, već i politička zrelost sredine u kojoj djeluje.